Εκείνες οι γυναίκες που θυσιάζονται για το καθήκον…
Της Στεύης Τσούτση.
Υπάρχουν γυναίκες που αντέχουν στα δύσκολα.
Για την ακρίβεια, δείχνουν να γεννήθηκαν γι’αυτά.
Είναι η στόφα τους φτιαγμένη από ηρωικό υλικό και δεν τις σταματά τίποτα.
Κι αν πέρασαν τόσα και τόσα, μόνο η ψυχούλα τους ξέρει τι ένιωσαν.
Μόνο τα μάγουλα τους ξέρουν την κάψα των δακρύων που τα πότισαν.
Πάντα στα κρυφά. Γιατί στα φανερά ήταν βράχοι. Αυτές οι γυναίκες είναι το στήριγμα για τους αγαπημένους τους.
Θα τρέξουν, θα νοιαστούν, θα κανακέψουν, θα παρηγορήσουν.
Κάποιες φορές, μάλιστα, θα θυσιαστούν κιόλας.
Για εκείνη την αίσθηση του καθήκοντος που μιλά μέσα τους δυνατότερα από κάθε τι.
Αυτές οι γυναίκες πόνεσαν και πονούν ακόμη.
Κρατούν μνήμες μέσα τους που ζυγίζουν τόνους. Και δάκρυα αστέρευτα.
Και μια μοναξιά που κανείς δεν μπορεί να καταλάβει. Τη μοναξιά του ανθρώπου που δε μοιράζεται όσα τον βαραίνουν, για να μην ενοχλήσει. Να μην επιβαρύνει.
Μπορεί να έχασαν παιδιά, αγαπημένους, να πέρασαν μέσα από αρρώστιες.
Τις σμίλεψε ο πόνος και η απώλεια. Τις έκανε ατσαλάκωτες, αλύγιστες, σκληρές.
Αλλά δεν είναι.
Η νύχτα είναι ο χειρότερος εχθρός τους. Εκεί, στα αμείλικτα σκοτάδια τους, που παρακαλούν να έρθει η στιγμή να ξημερώσουν, όλα επιστρέφουν.
Μνήμες, θυσίες, πόνοι. Και δάκρυα. Πολλά δάκρυα που δεν υπάρχουν ξένα μάτια να τα φυλακίσουν. Κι έτσι κυλούν ανεμπόδιστα. Ορμητικά.
Τις νύχτες, αυτές οι γυναίκες διπλώνονται από τον πόνο και παλεύουν με το κενό τους.
Παλεύουν με εκείνες τις αποφάσεις που τις έκανε η ζωή να πάρουν. Ή να μην πάρουν…
Εκείνα τα άδικα γυρίσματα της μοίρας που δεν τα πρόβλεψαν. Μόνο τα φορτώθηκαν στην πλάτη, όμοια με σταυρό.
Αυτές οι γυναίκες που περπατούν παντα με ολόισιο και καμαρωτό κορμί, έχουν στην πραγματικότητα πάνω τους τα βάρη απάλευτα. Αν τις άφηνε το φιλότιμο, θα είχαν ξαπλωθεί στο χώμα και θα φώναζαν “Ως εδώ…”.
Μα δεν το κάνουν.
Καλές κόρες, σύζυγοι, συγγενείς, άτυχες ερωμένες, άτυχες ψυχές.
Μόνες…
Οπλίζονται κουράγιο και συνεχίζουν. Και παλεύουν με ό,τι έγραψε το Σύμπαν γι’αυτές.
Στωικά…
Αυτές τις γυναίκες, με τα τραβηγμένα χαρακτηριστικά και τα κουρασμένα μάτια, θα τις δεις να τρέχουν να παρασταθούν σε όποιον τις χρειάζεται.
Θα αποφεύγουν συστηματικά καθρέφτες κι οτιδήποτε τις καθρεφτίζει. Βλέπεις το είδωλο τους είναι η αχίλλειος πτέρνα τους. Είναι αυτό που τους θυμίζει πως θα μπορούσαν να είναι και πόσα όνειρα άφησαν στην άκρη. Πόσα θυσίασαν στο βωμό του καθήκοντος.
Γιατί αυτές οι γυναίκες βάζουν πάνω από όλα το καθήκον…
Το είδωλο που δεν ψεύδεται ποτέ, είναι ο χειρότερος εχθρός τους, γι’αυτό και το αποφεύγουν.
Σκύβουν το βλέμμα και κάνουν τη δουλειά που τους αναλογεί.
Και σαν έρθει πάλι η νύχτα, αποτολμούν ένα βλέμμα στον καθρέφτη κι ένα ποτάμι δακρύων που αδειάζει από μέσα τους όσα μάζεψε η μέρα που πέρασε.
Κι ύστερα ένας ύπνος σε μουσκεμένο μαξιλάρι κι όνειρα…
Πολλά όνειρα. Όχι γκρίζα και μουντά, όπως η ζωή που διάλεξαν να έχουν.
Όνειρα φωτεινά κι ανέμελα. Όνειρα δικά τους, βαθιά προσωπικά.
Όνειρα που με έναν παράλογο μα αφοπλιστικό τρόπο τις γεμίζουν δύναμη για την επόμενη μέρα.
Για την κάθε μουντή επόμενη μέρα της ηρωιδας που τάχθηκε στο καθήκον.
Που αφοσιώθηκε στο καλό των άλλων που δεν είναι απαραίτητα και δικό της.
Αυτές οι γυναίκες του καθήκοντος, είναι πλάσματα πονεμένα και βαθιά ονειροπόλα.
Να τους χαμογελάτε… τους δίνει δύναμη να συνεχίσουν…
Και τη χρειάζονται…
Δεν έχετε ιδέα πόση δύναμη χρειάζονται για τις ανηφόρες που επέλεξαν να ανεβαίνουν στη ζωή…