Πως αλλάζει η ζωή σου όταν βλέπεις το παιδί σου να κινδυνεύει να πεθάνει μπροστά στα μάτια σου…
Έξι φορές κινδύνεψα να χάσω την 5 μηνών κόρη μου. Η πρώτη φορά ήταν όταν πρωτογύρισα από τη δουλειά.
Το ασθενοφόρο έφτασε σε λίγα μόλις λεπτά. Με βρήκαν με την κόρη μου λιπόθυμη στην αγκαλιά μου, αλλά ευτυχώς ανέπνεε. Την μεταφέραμε στο νοσοκομείο. Έκλαιγα με λυγμούς και αναρωτιόμουν αν αυτή ήταν η τελευταία φορά που την έβλεπα ζωντανή.
Έκανε πολλές εξετάσεις, όλες όμως βγήκαν αρνητικές οπότε γυρίσαμε σπίτι.
Το επόμενο πρωί που την είχα αγκαλιά, παρατήρησα ότι άρχισε να μελανιάζει και δεν ανέπνεε! Με το μωρό στην αγκαλιά και δάκρυα στα μάτια πήγαμε πάλι στα επείγοντα. Όση ώρα ήμασταν στην αίθουσα αναμονής όμως, συνέβη πάλι: το κενό βλέμμα, τα μελανιασμένα χείλη, η απουσία κίνησης. Μας έβαλαν αμέσως στο δωμάτιο και της έδωσαν οξυγόνο. Η μόνη στιγμή που έφυγα από δίπλα της ήταν για να πάω στο μπάνιο. Δεν ήξερα πόσο χρόνο είχα ακόμη μαζί της… Ακόμη και στην μικροσκοπική της κούνια έμπαινα και κοιμόμουν. Αν ήξερε ότι η μαμά της ήταν συνεχώς δίπλα της, ίσως τα κατάφερνε…
Το πρωί μας τηλεφώνησε ο γείτονας που πρόσεχε τον σκύλο μας και μας είπε ότι τα κακά του είχαν αίμα. Ο Mike δεν ήθελε αλλά έπρεπε να φύγει για να πάει να ελέγξει το πρώτο μας παιδί, τον Reuben. Τότε ήταν που βίωσα την πιο τρομακτική στιγμή της ζωής μου: στεκόμουν δίπλα από την κούνια της Sadie, και της τραγουδούσα κρατώντας το μικροσκοπικό χεράκι της, όταν τα ιατρικά όργανα άρχισαν να κάνουν σαν τρελά.
Μέσα σε 2 δευτερόλεπτα, 8 άνθρωποι όρμησαν στο δωμάτιο, με παραμέρισαν και εγώ απλά παρακολουθούσα το σωματάκι της να συσπάται. «Σε παρακαλώ μην πεθάνεις» ήταν το μόνο πράγμα που μουρμούριζα μπροστά στο φρικιαστικό θέαμα. Δεν έβλεπα καν καλά από τα δάκρυα που είχαν πλημμυρίσει τα μάτια μου. Ευτυχώς άρχισε να αναπνέει ξανά και σιγά-σιγά όλοι έφυγαν από το δωμάτιο, εκτός από μία νοσοκόμα που με αγκάλιασε την ώρα που λιποθυμούσα…
Πήρα τηλέφωνο τον Mike και του είπα τι συνέβη. Άφησε τον σκύλο με τον κτηνίατρο αφού τον διαβεβαίωσε ότι θα τον φροντίσει σαν να ήταν δικός του και ήρθε τρέχοντας στο νοσοκομείο. Φορούσε την φορμίτσα και στο χέρι της είχε μπει ορός. Της έκαναν τόσες πολλές εξετάσεις και σε όλο αυτό το διάστημα εκείνη απλά χαμογελούσε με την πιο γλυκιά ενέργεια να ξεχειλίζει από την ύπαρξή της. Όλες οι εξετάσεις ήταν αρνητικές, αλλά όταν ο γιατρός είπε «επιληψία«, την έδωσαν αμέσως θεραπεία με Keppra.
Θέλαμε και μία δεύτερη άποψη οπότε πήγαμε και σε άλλο νοσοκομείο. Τις έβαλαν και άλλα καλώδια στο κεφαλάκι της, έκαναν εξετάσεις στην καρδιά της (EKG) και επίσης μας πρότειναν να κάνουμε εξετάσεις και για παλινδρόμηση που βγήκε θετική. Ο γιατρός της έγραψε Zantac, θεωρώντας πως το οξύ ανέβαινε προς τα πάνω και της έκοβε το οξυγόνο. Ανακουφισμένοι που είχαμε βρει την αιτία, γυρίσαμε στο σπίτι μετά από 2 εβδομάδες στο νοσοκομείο.
Αργότερα βέβαια ανακαλύψαμε πως τελικά είχαμε άδικο. Εξακολουθούσε να μελανιάζει αλλά πλέον είχε σπασμούς όπως και την πρώτη μέρα. Άλλη μία εβδομάδα λοιπόν στο νοσοκομείο… Κι άλλες εξετάσεις… Της έδωσαν Phenobarbital και γυρίσαμε στο σπίτι με δική μας φιάλη οξυγόνου και ένα μόνιτορ στο ποδαράκι της (ακόμη έχει το σημάδι από την ουλή). Κάθε φορά που οι καρδιακοί της παλμοί έπεφταν αυτό μας ειδοποιούσε. Είδαμε άλλους δύο παιδιάτρους και όλοι μας είπαν το ίδιο πράγμα: συνεχίστε τα φάρμακα και κατά πάσα πιθανότητα, μεγαλώνοντας θα το ξεπεράσει, όπως και τα περισσότερα παιδιά.
Τελικά τα φάρμακα δούλεψαν, αλλά ήμουν ευγνώμων και θυμωμένη ταυτόχρονα. Κοιτούσα με ζήλια τις υπόλοιπες μαμάδες στην παιδική χαρά που η μόνη τους ανησυχία είναι αν η πάνα θέλει άλλαγμα. Εκτός του ότι είχα να αντιμετωπίσω όλα αυτά, ζούσα μονίμως με τον φόβο ότι θα χάσω το κοpιτσάκι μου. Φοβόμουν ότι τα φάρμακα εμπόδιζαν την ανάπτυξή της. Τα πρώτα της βήματα τα έκανε 18 μηνών.
Φίλοι και συγγενείς μου έλεγαν ότι την κακομάθαινα που ήμουν 24/7 δίπλα της και έχουν δίκιο. Το έκανα 100% και δε το μετάνιωσα. Δεν ήθελα να χάσω ούτε μία στιγμή μακριά της.
Η Sadie έπερνε φάρμακα μέχρι τους 16 μήνες και μετά σταδιακά τα σταματήσαμε. Ήταν «καθαρή» και χωρίς κρίσεις για 6 εβδομάδες, ενώ μία μέρα μετά το ραντεβού με τον νευρολόγο όπου μας είπε ότι «μάλλον το ξεπέρασε», έπαθε κρίση! Πάλι νοσοκομείο, πάλι εξετάσεις, πάλι νέα φάρμακα… Εκείνες τις μέρες έμαθα ότι ήμουν έγκυος και το μόνο που σκεφτόμουν ήταν «θα πάθει και αυτός τα ίδια;«.
Ύστερα από δύο χρόνια σε φαρμακευτική αγωγή χωρίς κρίσεις, λίγο πριν κλείσει τα 4 έπρεπε πάλι να της τα κόψουμε. Το άγχος μου δεν περιγράφεται αλλά από τις 20 Μαΐου 2012 δεν έχει ξαναπάθει κρίση και ο γιος μας γεννήθηκε υγιής χωρίς κανένα πρόβλημα. Είναι πλέον 5 χρονών και μόλις τώρα άρχισα να νιώθω ότι αφήσαμε αυτόν τον εφιάλτη πίσω μας.
fanpage