Τα 4 κλειδιά μιας επιτυχημένης οικογένειας…

Της Άννας Χριστοδούλου.

Γονείς…

Ένας ρόλος που καλείται να ανταπεξέλθει όσον το δυνατόν καλύτερα κάθε ζευγάρι όταν αποφασίζει να αποκτήσει αυτήν την ιδιότητα.

Πλέον έχει καταστεί προφανές, ότι δεν γίνεται κανείς γονέας ενστικτωδώς- άλλωστε αν υφίστατο κάτι τέτοιο, δεν θα αναπαράγαμε τα προβληματικά και δυσλειτουργικά μοντέλα με τα οποία μεγαλώσαμε ορισμένοι από εμάς. Το ένστικτο σαφώς και βοηθάει αλλά δεν λύνονται τα προβλήματα με μαγικό ραβδί.

Μια οικογένεια είναι ουσιαστικά ένα σύστημα , το οποίο είναι αυστηρά συγκροτημένο και διέπεται από κανόνες. Ωστόσο, οι κανόνες απαραιτήτως συνυπάρχουν με την αγάπη. Αγάπη και κανόνες. Κανόνες και αγάπη.

Όταν αποκτάται η ιδιότητα του γονιού, πρέπει να αντιληφθούμε ότι πρόκειται για κάτι οριστικό, ανέκκλητο και μη διαπραγματεύσιμο. Ο βασικότερος ρόλος τον οποίον καλούμαστε να φέρουμε εις πέρας είναι να εφοδιάσουμε το παιδί με ό,τι απαιτείται έτσι ώστε να μη μας έχει ανάγκη. Να μπορεί να τα καταφέρει στη ζωή του χωρίς εμάς. Ανεξαρτησία, ελευθερία, αυτονομία …εν ολίγοις αυθυπαρξία.

Το ζευγάρι πρέπει και οφείλει να είναι υποστηρικτικό ως προς τα παιδιά και όχι παρεμβατικό, έτσι ώστε η οικογένεια να είναι και να παραμένει «υγιής». Οι γονείς καλούμαστε να διασφαλίσουμε τέσσερα «κλειδιά» στα παιδιά μας, με σημαίνοντα ρόλο στην υπόστασή τους τόσο στην παιδική τους ηλικία όσο και στην μετέπειτα ενήλικη ζωή τους.

Παιδιά που είναι εφοδιασμένα με αγάπη, αυτοεκτίμηση, κανόνες και επικοινωνία κάνουν μια πετυχημένη έξοδο από την οικογένεια κατευθυνόμενοι στην ενήλικη πια ζωή τους. Το άλμα είναι καθοριστικό και απαιτεί υπευθυνότητα και στέρεο έδαφος έτσι ώστε να στεφτεί με επιτυχία.

Το πρώτο κλειδί είναι η αγάπη.

Οι γονείς παρέχοντας άνευ όρων αγάπη στο παιδί, του διδάσκουμε με τον καλύτερο και τον ασφαλέστερο τρόπο αγάπη για τον εαυτόν του. Ένα παιδί που δεν αγαπήθηκε από τους γονείς του, ακολουθείται από μια θλιβερή ιστορία: του είναι αρκετά δύσκολο να αγαπήσει τον εαυτόν του. Κατάσταση βέβαια αναστρέψιμη, αφού την αγάπη για τον εαυτόν μας μπορούμε να την διδαχτούμε και με άλλους τρόπους . Απλά η οικογένεια είναι ο καλύτερος τόπος και τρόπος να το μάθουμε.

Το δεύτερο κλειδί είναι οι κανόνες.

Τόσο στην οικογένεια όσο και μεταξύ του ζεύγους είναι αναγκαίο να υφίσταται κανόνες. Μ’ αυτόν τον τρόπο εξασφαλίζεται το πλαίσιο ασφάλειας, πρόβλεψης και προστασίας, το οποίο είναι τόσο απαραίτητο όσο και καθοριστικό για την υγιή στάση του παιδιού πρωτίστως απέναντι στον εαυτόν του και κατ’ επέκταση στο οικογενειακό και κοινωνικό περιβάλλον.

Το τρίο κλειδί είναι η επικοινωνία.

Η διαρκής και ειλικρινής επικοινωνία είναι ενεργό συστατικό της αυθυπαρξίας. Τα μέλη της οικογένειας ενδυναμώνονται, επανορθώνονται λάθη και συμπεριφορές και οι δεσμοί γίνονται άρρηκτοι.

Το τέταρτο κλειδί είναι η εκτίμηση.

Το ζεύγος των γονιών οφείλει να οδηγήσει στα ύψη την αυτοεκτίμηση των παιδιών του. Το παιδί είναι σημαντικό να εξελίσσεται και να μεγαλώνει σε μια οικογένεια με υψηλό βαθμό εκτίμησης του κάθε μέλους. Όταν ο μπαμπάς εκτιμάει την μαμά, και το αντίθετο και οι δυο μετά τα παιδιά τους, όλα βαίνουν καλώς. Όταν οι γονείς έχουν πίστη στον εαυτόν τους και στα παιδιά τους , όταν θεωρούν την ομάδα που έχουν δημιουργήσει αξιόλογη και είναι υπερήφανοι γι’ αυτήν, τότε τα παιδιά έχουν ήδη γεμάτο το σάκο της αυτοεκτίμησης.

Τα παιδιά επενδύουν στους γονείς. Ας μην τα απογοητεύσουμε. Ας τα αφήσουμε να κάνουν λάθη… θα διδαχτούν από αυτά.

Ας τα αφήσουμε να νιώσουν παραίτηση, απογοήτευση, πόνο. Ας γίνουμε καθοδηγητές τους στον δρόμο της ανεξαρτησίας, της αυτοεκτίμησης, της γνώσης, της αυθεντικότητας της ενσυναίσθησης,της αγάπης, της αυθυπαρξίας, της αυθεντικότητας και της επίγνωσης.

αναπνοές