Γιώργος Σαμαράς: Η απώλεια που τον γονάτισε
Ήταν ο άνθρωπός μου... Χτίσαμε μια ξεχωριστή επικοινωνία, μια χημεία πνευματική...
Ο Δεκέμβριος του 2014 ήταν ένας δύσκολος μήνας για τον Γιώργο Σαμαρά, ο οποίος στη συνέντευξη που έδωσε στο People, μιλά για τις δυσκολίες που αντιμετώπισε και για τον θάνατο του παππού του που τον έκανε να αισθανθεί για πρώτη φορά αδύναμος και να νιώσει ότι λυγίζει. Μιλώντας για τον παππού του και για τη μέρα που τον έχασε, ο διεθνής ποδοσφαιριστής μας δείχνει ένα άλλο πρόσωπο από αυτό που γνωρίσαμε στα γήπεδα.
«Κάποια στιγμή γονάτισα, που δεν είναι του χαρακτήρα μου. Αυτό που συνέβη και που δεν μπορώ ακόμα να ξεπεράσω είναι ο θάνατος του παππού μου, τον περασμένο Δεκέμβριο», λέει στο People και εξηγεί για τον πατέρα του πατέρα του: «Ήταν ο άνθρωπός μου. Κάθε καλοκαίρι πήγαινα στη Χαλκιδική, στα Αρναία όπου ζούσε, και περνούσα μαζί του μια βδομάδα.
Ακόμα κι όσο έλειπα μακριά, μιλούσαμε πολύ συχνά στο τηλέφωνο. Χωρίς να ξέρει τίποτα από όσα συνέβαιναν στην προσωπική μου ζωή, χωρίς να γνωρίζει από ποδόσφαιρο, μου προσέφερε πολλά μέσα από μια γενική κουβέντα για τη ζωή, η οποία πάντα παραλληλιζόταν με ένα πρόβλημά που με απασχολούσε εκείνη τη περίοδο.
Είχε μια απίστευτη διαίσθηση και χτίσαμε μια ξεχωριστή επικοινωνία, μια χημεία πνευματική. Την ίδια μέρα της κηδείας, ήταν και τα βραβεία ΠΣΑΤ όπου ήρθε και ο μικρός Τζέι. Όσο χαρούμενος κι αν φαινόμουν, όσο κι αν χαμογελούσα στην εκδήλωση μέσα μου γινόταν πόλεμος».
Στη συνέχεια ο Γιώργος Σαμαράς μιλά για τη μέρα που τον ενημέρωσαν ότι ο παππούς του έχει φύγει από τη ζωή.
«Είχα πάθει μια λοίμωξη όσο ήμουν στο Μπέρμιγχαμ που οδήγησε σε αφυδάτωση, γιατί ήμουν μόνος και δεν πρόσεξα σωστά τον εαυτό μου. Παρόλα αυτά έπρεπε να ταξιδέψω για τα βραβεία του ΠΣΑΤ, που ήταν Δευτέρα. Την Κυριακή αργά το βράδυ, ενώ είμαι στο σπίτι με φίλους, γελάμε και περνάμε καλά, με παίρνουν τηλέφωνο για να μου πουν για τον παππού μου.
Χωρίς να πάρω τίποτα μαζί μου, επιβιβάστηκα στη πρώτη πτήση για Θεσσαλονίκη και μετά ταξίδεψα στη Χαλκιδική για την κηδεία που ήταν το μεσημέρι. Το ίδιο απόγευμα στις πέντε έφυγα από το χωριό για να πάρω ξανά το αεροπλάνο για Αθήνα και ζήτησα από τους ανθρώπους του ΠΣΑΤ να καθυστερήσουν την εκδήλωση για να προλάβω. Σκέψου ότι στα βραβεία πήγα με τα ίδια ρούχα που είχα φύγει τα ξημερώματα και με τα οποία πήγα στην κηδεία.
Οριακά πρόλαβα το βραβείο του Τζέι. Ευτυχώς όμως, τα κατάφερα και επιβεβαίωσα για άλλη μία φορά πως η ζωή κάνει κύκλους και προχωράει. Όταν γύρισα σπίτι εκείνο το βράδυ ξέσπασα, αλλά το επόμενο πρωί συνειδητοποίησα πόση δύναμη έχω μέσα μου. Ο περασμένος Δεκέμβριος ήταν για μένα ένα μήνας με πολλές σκληρές στιγμές, αλλά κατάλαβα πως οτιδήποτε δύσκολο συμβαίνει μπορώ να το προσπεράσω ομαλά, αντί να το βλέπω σαν ένα βουνό που πρέπει να σκαρφαλώσω. Παραδέχομαι όμως ότι λύγισα και η ιδέα πως δεν έχω τον παππού μου δίπλα μου με πληγώνει καθημερινά».