7 καταστροφές με ποτά και φαγητά: ποια είναι η χειρότερή σου;
Το φαγητό είναι από τις μεγαλύτερες απολαύσεις στη ζωή. Κάποιοι το τοποθετούν ακόμα και πάνω από το σεξ. Όταν έρχεται η ώρα του φαγητού, δεν υπάρχει τίποτα άλλο. Μόνο εμείς, η πείνα, η λαχτάρα μας και το ΦΑΪ!
Θυμήσου λοιπόν πώς νιώθεις τη στιγμή που ετοιμάζεσαι να βυθίσεις ηδονικά τα δόντια σου σε κάποιο ζουμερό μπέργκερ και να γευθείς τη λαχταριστή μίξη των υλικών του, μουγκρίζοντας από ευχαρίστηση. Τη στιγμή που ξετυλίγεις μια σοκολάτα και ανυπομονείς να λιώσει στο στόμα χαρίζοντας στη γλώσσα σου αλλεπάλληλα κύματα απόλαυσης (γιατί, μόνο η E. L. James θα γράφει τέτοια;). Τη στιγμή που "πεθαίνεις" για μια ρουφηξιά αρωματικού καφέ.
Δεν θα ήθελες τίποτα να σου χαλάει τις μικρές αυτές απολαύσεις, σωστά; Αν όμως κάτι σου τις χάλαγε; Ακόμα χειρότερα, ΟΤΑΝ σου τις χαλάει, δεν αισθάνεσαι τη μεγαλύτερη ξενέρα του κόσμου;
Παρακάτω σιχτιρίζουμε τις πιο ξενερωτικές μικρές καταστροφές που συμβαίνουν συνήθως με το φαγητό και τα ποτά μας και μας κόβουν την όρεξη...
Τρίχα!
Μια τριχούλα μέσα σ' ενα τοστ που παρήγγειλα ήταν άλλωστε η αφορμή για να γράψω το συγκεκριμένο θέμα. Όταν πετύχεις τρίχα (που δεν είναι δική σου), όχι μόνο δεν μπορείς να συνεχίσεις το φαγητό σου, αλλά αρχίζεις να σκέφτεσαι ότι μέχρι εκείνη τη στιγμή μπορεί να έφαγες κι ένα σωρό άλλες τριχούλες που δεν πρόσεξες, οι οποίες θα μαζευτούν σιγά σιγά στον ουρανίσκο σου και θα σχηματίσουν φωλιά, και αρχίζεις να κάνεις "χρρ" και "χρρ" για να ξεκολλήσουν όσες τυχόν έχουν κολλήσει εκεί, και κάπως έτσι ξεκινάς να ψειρίζεις κάθε πιάτο σου ή περνάνε τουλάχιστον δύο μήνες μέχρι η πείνα να σε ξανακάνει να ξαναπαραγγείλεις από εκείνο το delivery.
Μακριά από το πιάτο μου, κοπελιά...
Λιώσιμο!
Το κυριολεκτικό. Περιμένεις το λεωφορείο ή είσαι στη δουλειά και σε πιάνει μια λιγούρα. Ψάχνεις στην τσέπη ή στην τσάντα σου μήπως βρεις κανένα ξεχασμένο σοκολατάκι από αυτά που ρίχνεις εκεί για τέτοιες "έκτακτες" ανάγκες. Αλληλούια! Βρήκες ένα! Ένα τόσο δα σοκολατάκι που όμως είναι αρκετό να σου δώσει ενέργεια για την επόμενη ώρα. Και ανοίγοντάς το βλέπεις ότι τόσες φορές που το έχεις πηγαινοφέρει χωρίς να το φας, έχει λιώσει, έχει κολλήσει στο χαρτί και πιθανότατα δεν τρώγεται. Καταρρέεις.
Ξανασκέψου το την επόμενη φορά που θα φυλάξεις πάνω σου σοκολάτα:
Πέσιμο!
Η κλασική σκηνή που πλησιάζεις το δροσερό και γευστικό σου παγωτό χωνάκι με τη γλώσσα έξω για να το γλείψεις, κι έτσι όπως θα σε έδειχνε αργά το slow motion να κλείνεις τα μάτια και να ανοίγεις το στόμα, γίνεται ένα "φλοπ!" και σου πέφτουν κάτω κανά δυο μπάλες έχοντας προηγουμένως κατρακυλήσει πάνω στην ωραία σου μπλούζα. Γιατί μία καταστροφή δεν είναι ποτέ αρκετή, η διπλή έχει άλλη "γλύκα".
Παρομοίως όταν σου πέφτουν στο πάτωμα τα μεζεδάκια με τα οποία μόλις γέμισες το πιάτο σου σε ένα πάρτυ, επειδή τα άτιμα πλαστικά πιάτα έχουν την ελαστικότητα της Κομανέτσι. Δε φτάνει που σου έπεσε το φαγητό με όλα αυτά τα νόστιμα -άκια (τυροπιτάκια, λουκανικοπιτάκια, πατατάκια κ.λ.π.) που έπρεπε να καταλήξουν στο στομάχι σου, έχεις και την ομήγυρη να σε κοιτάει γελώντας ή με βλέμμα που αποδοκιμάζει την αδεξιότητά σου. Γιατί μπορεί να έχεις φυσικά τη δυνατότητα να ξαναγεμίσεις ένα πιάτο, όμως θα είσαι πάντα εκείνος/εκείνη που του έπεσε το φαγητό στο πάρτυ.
Δεν είσαι σκύλος. Not a good idea:
Μύγα-μυγάκι!
Οι "φίλοι" μας τα έντομα, αυτά τα φτερωτά πλάσματα που θα λέγαμε πως ήταν ένα "λάθος" του Θεού αν δεν χρησίμευαν ως τροφή για τα πουλάκια, βρίσκονται παντού, ειδικά την άνοιξη και το καλοκαίρι που μοιάζουν να είναι έτοιμα να καταλάβουν τη Γη με τον όγκο του πληθυσμού τους. Φυσικός τους χώρος, οι φρέσκοι χυμοί μας και οι καφέδες μας, όπου αφού περιεργαστούν το ποτήρι ή το καλαμάκι, επιχειρούν να κολυμπήσουν γεμάτα ηλίθια περιέργεια για το καινούργιο αυτό ρευστό περιβάλλον που ανακάλυψαν, πνίγονται όμως και επιπλέουν για να μην υπάρχει περίπτωση να μην τα δεις και να μην αηδιάσεις. Το καλό είναι ότι μαζί με την αηδία έχεις και την ικανοποίηση ότι ψόφησαν. Ισοπαλία.
Πού είσαι Μάστερ Μιγιάγκι όταν σε χρειαζόμαστε;
Πιτσίλισμα!
Πιο εύκολα με ντοματάκι, λιγότερο εύκολα με ντομάτα. Αυτό το τόσο αγαπημένο, βασικό στη διατροφή μας λαχανικό, έχει μια προβληματική ιδιότητα: αν κάνεις το λάθος και δαγκώσεις απρόσεκτα το ντοματάκι στη σαλάτα ή τη ντομάτα στο χέρι, τα ζουμιά τους εκσφενδονίζονται σε όποιο σημείο μπορεί να φανταστεί ανθρώπινος νους: στα ρούχα, στα γυαλιά σου, στα μαλλιά, στο γραφείο, στην οθόνη του υπολογιστή, στις σημειώσεις σου, στο χαλί, στον τοίχο... Next thing you know βλέπεις να έχει σχηματιστεί με ζουμιά στον τοίχο, η λέξη "splatter". Μια ντοματούλα είπες να φας κι εσύ. Καθάριζε τώρα.
Την ίδια συμπεριφορά επιδεικνύουν την "κακιά στιγμή" και ο καφές, το νερό, το τσάι, ο χυμός, το κρασί μας, καταργώντας κάθε νόμο πιθανοτήτων. Έτσι και σκουντήσουμε ανεπαίσθητα το ποτήρι τους, αυτό θα πέσει, και το περιεχόμενο θα απλωθεί και θα πεταχτεί παντού, σταματώντας μόνο στα σύνορα με την Τουρκία.
(Μουστάρδα και κέτσαπ, έχουμε τα ίδια ράμματα και για τη δική σας γούνα)
Μηηηηηη!!!!!!!
Υφαρπαγή!
Γυρνώντας από τη δουλειά, ή ενώ κάνεις ένα διάλειμμα από το νοικοκυριό, την τηλεόραση, την μελέτη, σου έρχεται ξαφνικά όρεξη για εκείνο το κάτι που θυμάσαι πως είχε στο ψυγείο την τελευταία φορά που είχες κοιτάξει: λίγο παγωτό, λίγο καρπουζάκι, ένα αναψυκτικό. Πρέπει να είναι πίσω από εκείνο το μπολ; Όχι, μήπως στο συρταράκι, πάλι όχι, κοιτάς ξανά, μα πού πήγε; Και καταλαβαίνεις όλο νεύρα ότι προφανώς κάποιος συγκάτοικος έφαγε το μοναδικό πράγμα στον κόσμο που ήθελες αυτή τη στιγμή! Κανονικά κάθε τι που βρίσκεται μέσα στο ψυγείο, θα έπρεπε να έχει και ταμπελάκι κατόχου και τυχόν κλέφτες να τιμωρούνται σύμφωνα με Οικιακό Δίκαιο.
Κλοπή ξεδιάντροπη:
Κάψιμο!
Η κλασική "ζημιά της νοικοκυράς" δεν κάνει διακρίσεις. Το να κάψεις φαγητό στο φούρνο ή στην κατσαρόλα δεν είναι τόσο συχνό, όμως ένα τοστάκι ή το γάλα, τα καις άνετα. Θες ένα τηλέφωνο, θες λίγο χάζεμα στην τηλεόραση, το κουδούνι που σου χτύπησε ο εισπράκτορας των κοινοχρήστων, ξεχνιέσαι, το τοστάκι γίνεται κάρβουνο και το γάλα καυτή πέτσα.
Καίγεται ο κ...ς μας:
Φυσικά δεν θα μπορούσαμε να κλείσουμε ένα τέτοιο θέμα χωρίς να συμπεριλάβουμε αυτή τη σκηνή:
