Το True Detective, η καλύτερη ίσως σειρά των τελευταίων ετών, επιστρέφει και οι κριτικοί παραληρούν (video)
Ζόφος, κινηματογραφική ατμόσφαιρα, παρακμή, διαφθορά και μια ομάδα από ακραία προβληματικούς χαρακτήρες, στα πρώτα επεισόδια που είδαν οι αμερικάνοι κριτικοί και θα αρχίσουν να προβάλλονται από τις 21 Ιουνίου.
Υπήρξε το τηλεοπτικό φαινόμενο της περσινής χρονιάς. Ένα πειραγμένο αστυνομικό θρίλερ μυστηρίου και όχι μονο, σίριαλ που χαρακτηρίστικε σαν κινηματογραφική ταινία χωρισμένη σε επεισόδια. Ή σαν λογοτεχνικό βιβλίο. Χάρη στην ικανότητα του δημιουργού του, Νικ Πιτζολάτο να αποδομεί όλους τους κανόνες του είδους, μεταμορφώνοντας το σε κάτι πολύ πιο βαθύ και ουσιαστικό, με το μυστήριο να σε κολλάει στην καρέκλα του χωρίς να είναι η λύση του το κύριο ζητούμενο αλλά η ίδια η ανθρώπινη φύση, μέσα από απίστευτους διάλογους και χαρακτήρες που τους υποδύθηκαν αριστουργηματικά οι Μάθιου Μακόναχι και Γούντι Χάρελσον. Ο πήχης πολύ ψηλά με το κοινό δύσπιστο στο αν ο Πιτζολάτο θα καταφέρει να επαναλάβει το "θαύμα". Ειδικά από τη στιγμή που η νέα σεζόν έχει καινούργια ιστορία και νέους πρωταγωνιστές. Tον Κόλιν Φάρελ, τη Ρέιτσελ ΜακΆνταμς, τον Βινς Βον, τον Ντέιβιντ Μορς, τον Τέιλορ Κιτς.
Για τους κοινούς θνητούς, η αναμονή τελειώνει στις 21 Ιουνίου με την προβολή του πρώτου επεισοδίου της σειράς, αλλά από ότι ήδη γράφουν οι κριτικοί που το κανάλι τους έστειλε τα τρία πρώτα επεισόδια, μάλλον τότε είναι που η πραγματική αναμονή και ο εθισμός αρχίζει. Γράφοντας (ενδεικτικά το "Vulture") για ένα καθηλωτικό αριστούργημα που μοιάζει με το θρυλικό "The Wire" σαν να το έχει σκηνοθετήσει ο Μάικλ Μαν όσον αφορά την ατμόσφαιρα. Που αυτή τη φορά αντικαθιστά τη Νέα Ορλεάνη σαν σκηνικό με τη Νότια Καλιφόρνια σε ένα στιλιζαρισμένο πανοραμικό ταξίδι στην κόλαση.
Η αρχή γίνεται με μια εξαφάνιση σε μια πόλη της Καλιφόρνια που χαρακτηρίζεται από τα διαπλεκόμενα συμφέροντα, την πολιτική ίντριγκα και τη διαφθορά. Αλλά στο σύμπαν του Πιτζολάτο αυτό είναι πάντα απλώς η αφορμή για να παρελάσει ένα οπερατικό τσίρκο τσακισμένων, αμφιλεγόμενων, διεφθαρμένων και παραπλανημένων χαρακτήρων. Όπως μία από τις πρώτες φράσεις που λέει ο ντέτεκτιβ που υποδύεται ο Φάρελ: "Πρέπει να το λύσω αυτό το μυστήριο ή όχι;" Για τον Πιτζολάτο η απάντηση δεν είναι στο ποιος είναι ο ένοχος, μολονότι τα καταφέρνει εξαιρτικά καλά σε αυτό. Η απάντηση είναι ένα φιλοσοφικό ερώτημα γύρω από την ίδια την ανθρώπινη φύση. Όπως αινιγματικά λέει κι ό ίδιος "σαν άνθρωποι δεν είμαστε τίποτα περισότερο από τις ιστορίες που ζούμε και πεθαίνουμε από αυτές. Οπότε καλύτερα να είμαστε προσεχτικοί ως προς τι ιστορίες λέμε στον εαυτό μας."
Ο ντετέκτιβ Ρέι είναι ένας διαζευγμένος αλκοολικός του οποίου η γυναίκα έπεσε θύμα βιασμού πριν από 12 χρόνια και δεν γνωρίζει αλλά ούτε και θέλει να μάθει αν ο γιος του είναι δικός του. Ο Φρανκ είναι ένας πρώην αρχιμαφιόζος που έχει μεταμορφωθεί σε επιχειρηματία, χρησιμοποιεί όμως για τις δουλειές του τον Ρέι δίνοντας του αμφίβολης πιστότητας πληροφορίες για τον βιαστή της γυναίκας του. Η Άνι είναι σερίφης ντέτεκτιβ που μεγάλωσε σε μια χίπικη new age κοινότητα με τον "γκουρού" πατέρα της. Η αδελφή της η Αθηνά εργάζεται σε ένα παράνομο πορνό site εκτελώντας σεξουαλικές πράξεις μπροστά στην κάμερα στο οποίο η Άνι εισβάλλει στο πρώτο επεισόδιο. Ο Πολ είναι ένας βετεράνος του πολέμου που πλέον εργάζεται σαν αστυνομικός της λεωφόρου αλλά βρίσκεται σε διαθεσιμότητα μετά από κατηγορίες ότι χάρισε το χρηματικό πρόστιμο σε μια γυναίκα με αντάλλαγμα να του πάρει στοματικό έρωτα.
Μέχρι το τέλος του τρίτου επεισοδίου, δεν υπάρχει κάποιο βασικό μυστήριο όπως στον πρώτο κύκλο αλλά δεκάδες μικρά που μπορεί να γίνουν μεγάλα τόσο όσον αφορά το τι θα ενώσει αυτούς τους ανθρώπους, τι μυστικά κρύβουν από το παρελθόν τους, πως έφτασαν ως εδώ και σε τι άκρα θα οδηγηθούν στο μέλλον. Tον Πολ, την Άνι, τον Ρέι και τον Φρανκ με αφορμή την εξαφάνιση. Υπάρχει μια διαρκής ανησυχία, και μια δυσπιστία ως προς το ποιος λέει αλήθεια ή ψέμματα, το αν ο Πολ είναι όντως ένοχος, αν αυτός που υποδεικνύεται ως βιαστής είναι όντως, μια εγκληματική συνωμοσία που στήνεται γύρω από τον Φρανκ μέσα στην οποία εμπλέκεται και η ρώσικη μαφία και πολλά άλλα. Τα πράγματα όπως τα περιγράφει το έγκριτο "Vulture" είναι αρκετά διαφορετικά από την προηγούμενη σεζόν της σειράς, χωρίς το υπόγειο χιούμορ του παλιού πρωταγωνιστικού διδύμου αλλά ταυτόχρονα ίδια και καλύτερα όσον αφορά το mood που ο Πιτζολάτο θέλει να περάσει. Όχι τυχαία το motto της σειράς είναι "έχουμε τον κόσμο που μας αξίζει" και ο κόσμος αυτού του δεύτερου κύκλου του "True Detective" δε φαίνεται να έχει χώρο για χιούμορ. Από την άλλη με αυτή τη σειρά ποτέ δεν ξέρεις τι να περιμένεις. Όπως χαρακτηριστικά γράφει ο κριτικός του Vulture:
"Από σκηνή σε σκηνή υπάρχει μια εικόνα που είναι τόσο σημαντική όσο και όμορφη να την κοιτάς. Ένα πλάνο ενός άθλιου μπαρ δίπλα σε έναν παρατημένο σιδηρόδρομο, σαν πίνακας του Έντουαρντ Χόπερ. Μια κάμερα που διασχίζει μια υπερυψωμένη λεωφόρο από κάτω και σε κάνει να νιώθεις σαν να είσαι ένα μυρμήγκι που παρακολουθείς έναν πύθωνα να γλυστράει. Μια λήψη από ελικόπτερο πάνω από τις διασταυρώσεις των δρόμων της Νότιας Καλιφόρνια σαν αλληγορία των διαπλεκόμενων αλληλοεξαρτούμενων συνθηκών της Αμερικής. Με το soundtrack από σινθεσάιζερ να γουργουρίζει σε έναν επαναλαμβανόμενο ρυθμό. Βρισκόμαστε στην κοιλιά ενός πολύ άγριου θηρίου". Ναι, το True Detective είναι μια από τις σειρές που αισθάνεσαι ευγνώμων να είσαι το θήραμα της.
toratora.gr