Τι είδους μεγάλοι ονειρευόσασταν να γίνετε τότε;

Κάποτε, όλοι αποσιωπούσαμε ή διατυμπανίζαμε τι ονειρευόμασταν να γίνουμε, μεγαλώνοντας. Χορευτές, πιλότοι, αστροναύτες, δάσκαλοι, γιατροί, ζογκλέρ.

Αυτό το οτιδήποτε για το οποίο πεισμώναμε μέχρι να το δούμε να βγαίνει αληθινό, ίσως περιορίστηκε μόνο σε ένα παιδικό όνειρο. Ως ενήλικας, μπορείτε να θυμηθείτε πώς ακριβώς θέλατε να δείτε τον εαυτό σας σε πιο μεγάλη ηλικία;

Κάποια παιδιά μοιράστηκαν πρόσφατα, τα “θα” τους σε έναν σχολικό πίνακα, επαναφέροντας στη μνήμη μας τα δικά μας προσωπικά, παιδικά όνειρα.

Θυμάστε τα παιδικά σας όνειρα; Τότε που νιώθατε ότι μεγαλώνοντας, θα βγάζατε φτερά σαν τον Δαίδαλο και τον Ίκαρο και θα οργώνατε με αυτά τους ουρανούς;

Τότε που τίποτα δεν μπορούσε να σταθεί εμπόδιο στη σκέψη ότι κρύβατε υπερδυνάμεις ηρώων, τότε που μυστικά ανακαλύπτατε κάθε βράδυ και από μια υπερφυσική δύναμη πάνω σας που σας μετέτρεπε σε σούπερμαν.

Μέσα από τα παραθυρόφυλλα του παιδικού σας δωματίου, κοιτούσατε το άπειρο και ξέρατε τι θα γίνει στο μέλλον με τη σιγουριά ότι εκείνο προδιαγραφόταν λαμπρό μπροστά σας πίσω από τα σύννεφα και τις θολές γραμμές του ουρανού.

Πάνω σε αυτές τις παράλογες αλλά τόσο εντυπωσιακές φιλοδοξίες, φαίνεται πως στηρίχθηκε και ένας φωτογράφος από τη Λιθουανία, ο οποίος επισκέφθηκε πρόσφατα μια σχολική αίθουσα με 29 μαθητές, ηλικίας έντεκα και δώδεκα χρονών.

Η πρόκληση που έθεσε στα παιδιά, ήταν να γράψουν στον πίνακα τι θέλουν να γίνουν όταν μεγαλώσουν, καθώς ο ίδιος θεωρεί ότι κάθε σχολική κοινότητα αποτελεί τη μικρογραφία μιας σπουδαίας κοινωνίας.

Παιχνίδι ονείρων

Ο ιδανικά πλασμένος κόσμος στο μυαλό κάθε παιδιού είναι και από ένα πορτραίτο που παρέχει χρήσιμες πληροφορίες σχετικά με το τι είδους ενήλικας πρόκειται να γίνει αυτό το παιδί μεθαύριο, στην κοινωνία. Ο συνδυασμός λοιπόν της γλώσσας του σώματος με κάθε παιδική σκέψη, αποτυπωμένη στον μαυροπίνακα, παράγει μια ολόκληρη ιστορία για το αύριο.

Με κύριο πορτραίτο τα όνειρα, ο κόσμος κάθε παιδιού ξεδιπλώνεται και ανοίγει φτερά για ένα εξίσου ονειρεμένο μέλλον που στην πορεία αλλάζει. Η παρακάτω ιδέα έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον γιατί υπενθυμίζει σε όλους μας όλα εκείνα που θέλαμε να γίνουμε παλιά αλλά πιθανότατα, δεν καταφέραμε. Το εντυπωσιακό είναι πως πολλά από τα παιδιά που συμμετείχαν στην ιδέα του φωτογράφου, μοιράστηκαν μαζί του πως θα ήθελαν να καλλιεργήσουν χαρακτηριστικά της προσωπικότητάς τους.

Το βρήκα! Όταν μεγαλώσω, θα φτιάχνω σύννεφα από βαμβάκι!

Πέρα από επαγγέλματα, ομολόγησαν πως θα ήθελαν να γίνουν καλοί άνθρωποι χωρίς να πληγώνουν τους άλλους. Θα ήθελαν να είναι οικογενειάρχες, ευγενικοί και περίεργοι για την ίδια τη ζωή. Ενδιαφέρουσες απαντήσεις από ηλικίες που θα περιμέναμε να απαντήσουν διαφορετικά. Εσείς θυμάστε τι θέλατε να γίνετε, μεγαλώνοντας; Είχατε το μικρόβιο της περιέργειας, των καλών πράξεων ή ονειρευόσασταν να αλλάξετε τον κόσμο μέσα από επαγγέλματα και μαγικές ιδιότητες;

Τα παρακάτω παιδιά μάς κάνουν και πάλι μικρούς, μας υπενθυμίζουν όλα όσα ονειρευόμασταν να κάνουμε σε μεγαλύτερη ηλικία. Τι κι αν δεν τα πετύχαμε, θα τα κρατάμε πάντοτε σαν όνειρα που χαρακτήριζαν την αφέλεια μας, την ανάγκη μας να ενταχθούμε σε έναν κόσμο ιδανικό με πρότυπα, με αρετές και αξίες, κι ας μην υπάρξει ποτέ στην πραγματικότητα. Εσείς τι είδους μεγάλοι ονειρευόσασταν να γίνετε τότε; Τα παρακάτω παιδιά θα επιστρέψουν στη μνήμη σας τα όνειρα που κάνατε.