Εσείς, τι από τα παρακάτω κάνετε;

Το ανθρώπινο μυαλό σκηνοθετεί μια αιωνιότητα, στην οποία μας "πετάει" μέσα για να ζήσουμε. Μήπως ήρθε η στιγμή να καταρρίψουμε τον μύθο; Όχι, με φιλοσοφικά αποφθέγματα, αλλά με απλές συνειδητοποιήσεις.

Ζούμε σαν να υπάρχει ένα αιώνιο αύριο. Εάν εκμεταλλευόμασταν με τον αντίθετο τρόπο τις ημέρες της ζωής μας, “σαν να μην υπάρχει αύριο” όπως προτείνουν και οι ψυχολόγοι, όλα θα ήταν διαφορετικά. 

Ακόμη και από τον τρόπο που χειρίζονται τον λόγο ορισμένοι άνθρωποι, γίνεται αντιληπτό πως οι περισσότεροι από εμάς δυσκολευόμαστε να συνεργαστούμε με το μεταβλητό στοιχείο της ανθρώπινης φύσης.

Οι λέξεις συχνά χρωματίζονται αρνητικά ακόμη κι εάν δεν είναι αυτός ο σκοπός του ανθρώπου που σου μιλάει και τότε αυτομάτως και ο ίδιος για τον εαυτό του, επιλέγει χρώμα γκρι στα πινέλα του δικού του παραδείσου.

Σκεφτείτε τους ανθρώπους που γνωρίζετε και δοκιμάστε το δικό σας πείραμα. Πόσα άτομα από τη λίστα που σας έρχεται στο μυαλό, ξυπνούν το πρωί με όρεξη, με διάθεση να ζήσουν στο έπακρο την ημέρα που ξεκινάει; 

Όχι, δεν θα συνεχίσουμε με έξυπνα ρητά και χρυσές συμβουλές από τον Λέο Μπουσκάλια για μια καλύτερη ζωή, θα υπενθυμίσουμε ωστόσο λόγια ανθρώπων που θέλησαν να μοιραστούν με τους ανθρώπους που θέλησαν να τους ακούσουν, κατά τις τελευταίες εβδομάδες της ζωής τους. Πέσαμε τυχαία επάνω τους και οφείλουμε να τα μοιραστούμε μαζί σας μέχρι έστω ένας από εμάς να καταφέρει να συνειδητοποιήσει πως ισχύει έστω κι ένα πράγμα από αυτά. 

Πριν να είναι πολύ αργά...

Μια Αυστραλιανή νοσοκόμα πριν λίγα χρόνια, αποφάσισε να κάνει τον διαμεσολαβητή αυτών των ασθενών, αποτελώντας τη γέφυρα που στόχο είχε να ενώσει τις μαρτυρίες τους με τις δικές μας καθημερινές πράξεις από τις οποίες ξεφεύγει η απαιτούμενη ζωντάνια της στιγμής. Η Bronnie Ware φρόντιζε για πολλά χρόνια ασθενείς που τους έμενε λίγο υπόλοιπο ζωής, καταγράφοντας τις επιθυμίες τους που έγιναν βιβλίο. Εμείς κρατάμε την οπτική από την οποία παρατηρεί ένας μελλοθάνατος τη ζωή και μεταφέρουμε όσα θεωρούμε δεδομένα μόνο ωστόσο, για όσο χρονικό διάστημα είμαστε υγιείς.

Τι θα έκαναν λοιπόν διαφορετικά αυτοί οι ασθενείς εάν είχαν την ευκαιρία να ξαναζήσουν; “Θα είχα τη δύναμη να ζήσω τη ζωή μου όπως πραγματικά ήθελα, και όχι όπως ήθελαν οι άλλοι”. Αυτή μάλιστα η συνειδητοποίηση καταγράφηκε από τους περισσότερους ανθρώπους που πλησίαζαν τον θάνατο, καθώς ήρθαν αντιμέτωποι με πολλά ανεκπλήρωτα όνειρα, με επιλογές που αν και ήταν ποθητές, δεν έγιναν ποτέ. Ποιος αμφιβάλλει ότι η υγεία ενός ανθρώπου προκαλεί εφησυχασμό, αφήνοντας απ' έξω όλες αυτές τις βαριές φιλοσοφικές θεωρήσεις;

Εκείνο που ειπώθηκε σχεδόν από τους περισσότερους άνδρες αλλά και από πολλές γυναίκες, είναι πως εάν είχαν ξανά την ευκαιρία να ζήσουν, δεν θα εργάζονταν τόσο σκληρά. Θα αφιέρωναν περισσότερο χρόνο με τα αγαπημένα τους πρόσωπα, θα απολάμβαναν περισσότερο τη συντροφικότητα του συζύγου τους. Μια ακόμη φράση που έδειχνε να επαναλαμβάνεται, ήταν “Μακάρι να είχα τη δύναμη να εκφράζω τα συναισθήματά μου”. Πολλοί άνθρωποι ομολόγησαν πως κρατούσαν καταπιεσμένα τα συναισθήματά τους προκειμένου να διατηρήσουν καλές σχέσεις με τους άλλους.Εμείς ρυθμίζουμε τους δείκτες

Συμβιβάστηκαν σε μια μέτρια ζωή και ποτέ δεν έγιναν αυτό που πραγματικά ήθελαν. Πολλές ανίατες ασθένειες μάλιστα, συνδέονταν με την πικρία που τους συνόδευε σε όλη τους τη ζωή. Και όλη η ουσία των παραπάνω ίσως συμπυκνώνεται στην παρακάτω φράση, “Μακάρι να είχα επιτρέψει στον εαυτό μου να νιώσει πιο ευτυχισμένος”. Παραδόξως, ήταν η πιο συνηθισμένη φράση που κατέγραψε η Ware. Οι περισσότεροι άνθρωποι αρνούνταν να δουν ότι η ευτυχία είναι επιλογή με αποτέλεσμα να μένουν σε όσα θεωρούσαν οικεία και κοντά στα πρότυπα των άλλων.

Ο φόβος της αλλαγής τούς ανάγκαζε να προσποιούνται ότι ζουν σαν τους άλλους, αφήνοντας πίσω τα δικά τους θέλω, τις δικές τους προσδοκίες. Εάν όλα αυτά σας φαίνονται πολύ φιλοσοφικά και μακριά από όσα πρέπει να εκτελείτε κάθε ημέρα, μακριά από τις καθημερινές σκοτούρες, να φέρνετε στο μυαλό σας κάτι απλό που μπορεί να είναι η αρχή για όλα τα παραπάνω. “Όταν πιάνετε τον εαυτό σας να είναι σε απελπισία και δεν μπορείτε να βρείτε τον δρόμο έξω από το σκοτάδι, να θυμάστε ότι αυτό θυμίζει το μέρος όπου πηγαίνουν οι κάμπιες για να βγάλουν τα φτερά τους”.