Οι λυκοφιλίες των γυναικών!!!
Οι απόψεις για την ύπαρξή της θυμίζουν αυτές για τα φαντάσματα Όλοι έχουν ακούσει για γυναικεία φιλία, πολλοί προσπάθησαν να την εντοπίσουν, και όσοι ισχυρίστηκαν ότι μπορούν να την αποδείξουν, εισέπραξαν περίεργα βλέμματα, γεμάτα αμφιβολία.
Οι φανατικοί υποστηρικτές της βασίζονται σε επιχειρήματα τύπου Sex and the city, για να πείσουν ότι η αληθινή φιλία δεν μπορεί να πληγεί από τη διαφορετικότητα, ότι όλοι μπορούν να συνυπάρξουν αρμονικά, και ότι ζούμε σε ένα ροζουλί κόσμο, που στα δέντρα του φυτρώνουν γλειφιτζούρια και πιστεύουμε στη δύναμη της αγάπης uber alles.
Μυστικό κρατάτε; Η πραγματικότητα δεν έχει καμία σχέση μ’ αυτό. Για να μην παρεξηγηθώ, δε βάζω στο τσουβάλι μου όποιο ον αιμορραγεί μια φορά το μήνα. Φυσικά και υπάρχει αληθινή φιλία μεταξύ γυναικών, και βασίζεται σε αγνά αισθήματα και ειλικρινείς προθέσεις. Απλώς, θα επικεντρωθώ στις «προβληματικές» σχέσεις των γυναικών, που, δυστυχώς, είναι η πλειοψηφία.
Οπότε, κορίτσια, πάμε να μιλήσουμε ειλικρινά και, αγόρια, μη μας κρίνετε αυστηρά, γιατί είμαστε ευαίσθητες και πληγωνόμαστε εύκολα.
Οι γυναίκες μιλάνε. Και δεν εννοώ αυτό το χαριτωμένο, που ξεκινάμε να σας λέμε για την πρώην του κολλητού σας που είδαμε στο σούπερ μάρκετ και είχε πάρει δεκαπέντε κιλά και καταλήγουμε να μαλώνουμε γιατί «τέτοιοι άχρηστοι είστε, που ούτε ένα λουλούδι μας φέρατε στην επέτειό μας». Εννοώ ότι σχολιάζουμε. Τα πάντα. Έχουμε άποψη για όλα και είναι πάντα σωστή.
Και μπράβο μας γι’ αυτό, γιατί όταν αγαπάς κάποιον, οφείλεις να του μιλάς ειλικρινά. Δεν είναι πάντα έτσι όμως.
Πολλές του είδους μας, δεν έχουν τα κότσια να πουν στη μούρη της άλλης την αλήθεια, οπότε τι κάνουν;
Συγχαρητήρια σε όσους το βρήκατε, κερνάω παγωτό. Σωστά το είπατε πάντως. Τα λένε κρυφά, μόλις η άλλη γυρίσει πλάτη.
Είναι ξεκάθαρο και αυτονόητο ότι δεν ταιριάζουμε με όλους, και ακόμα και με τους φίλους μας δε συμφωνούμε στα πάντα. Απλώς, μερικοί άνθρωποι εκφράζουν τις ενστάσεις τους και ό,τι γίνει, ενώ μερικοί άλλοι τις συζητάνε με όλους τους άλλους εκτός από τον άμεσα ενδιαφερόμενο, κρυμμένοι πίσω από ένα «εγώ δεν ανακατεύομαι».
Κι έτσι αρχίζει μια εξαιρετικά καλογραμμένη και σκηνοθετημένη παράσταση, που ανοίγει αυλαία με συγκαταβατικό τόνο και «ατόφιο ενδιαφέρον» για τις επιλογές της φίλης, συνεχίζει με νεύρα και δηλώσεις τύπου «έλα μωρέ που θα κάτσω να τη συμβουλεύσω, αφού δεν έχει ιδέα τι κάνει – άσε που αν δεν ήμουν εγώ να τη σουλουπώσω, θα ήταν ακόμα σαν διασταύρωση ασβού με μυρμηγκοφάγο», αλλά καταλήγει σε αγκαλιές, φιλιά και ζουζουνιάρικα «κουκλίτσα μου» πάνω απ’ τη σέλφι στο ιν καφέ.
Αν είχα μια κακοφωτισμένη ταμπέλα νέον να κολλάω στο κούτελο καθεμιάς που κράζει φίλη στα μουλωχτά, μία στις τρεις γυναίκες θα είχε πάνω της να αναβοσβήνει μία λέξη: κόμπλεξ.
Ζήλια γι’ αυτό που δεν καταλαβαίνει, αυτό που της λείπει, αυτό που δεν της έτυχε και γενικά οτιδήποτε δεν της έκατσε καλά στο μάτι ή το αυτί.
Είναι έμφυτη η τάση του ανθρώπου να κρίνει αυτό που δε γνωρίζει. Άλλες φορές η κριτική είναι εποικοδομητική και κάνει καλό και στις δύο πλευρές, άλλες πάλι είναι καθαρά «κοινωνικό σχόλιο» – κουτσομπολιό το λέμε στο χωριό μου.
Κι αν μπορώ να δεχτώ να με σχολιάσεις χωρίς να έχεις βρεθεί στη θέση μου, δεν μπορώ να ανεχτώ να το κάνεις εκ του ασφαλούς.
Άντρες και γυναικόπαιδα, τελευταία συμβουλή: Αν καταλάβετε ότι με κάποιον δεν ταιριάζετε ή απλώς διαφωνείτε, ρε παιδιά, απομακρύνεστε κι αράζετε αλλού.
Οι μεσοβέζικες στάσεις με φαρμακερά σχόλια απ’ τη μία, αγκαλιές, φιλιά και σιρόπια στα πατώματα απ’ την άλλη, είναι last season.
pillowfights.gr