Ο έρωτας θέλει δύο, αλλά αφορά έναν!!

Γράφει. Όπου βρει. Σε χαρτιά, στον υπολογιστή, με μολύβι, με τα δάχτυλα.
Κιμωλίες βρίσκει, ανακαλύπτει και μαυροπίνακα. Ελαφρόπετρες βρίσκει, ανακαλύπτει και τσιμέντο.

Κλαδάκι μπροστά στα πόδια της; Θα γράψει στο χώμα.

Και στο μυαλό της γράφει. Αόρατα τα μελάνια εκεί, ανεξίτηλα τα γράμματα που φτιάχνει.
Στην ψυχή της ακόμα πιο πολύ. Εκεί, χαραγμένα με μέταλλο.
Υπογραφή; Πουθενά.
Το όνομα της δεν υπάρχει. Δεν τη λένε κάπως. Τη λένε «τίποτα». Τη λένε «καμία».

Δεν υπάρχει σχέδιο γι' αυτά που γράφει.
Μη με ρωτήσετε γιατί τα γράφει, δεν ξέρω να σας πω. Δεν ξέρει ούτε η ίδια.
Η ανάγκη τη σπρώχνει και το κάνει. Η ανάγκη και αυτή η επιθυμία να βγουν όλα από μέσα της. Να φωνάξει, να δεσμεύσει ακόμα περισσότερο τον εαυτό της σ' αυτά που νιώθει.

Έρωτας είναι. Απόλυτα σημαντικός και συνάμα για άλλους, απόλυτα ασήμαντος.
Στην ουσία, δεν τη νοιάζει αν θα τη διαβάσουν. Ούτε καν εκείνος.
Αυτά τα πράγματα μιλάνε από μόνα τους, είναι τόσο αληθινά, που δεν έχουν ανάγκη επιβεβαίωσης από πουθενά, πόσο μάλλον από αυτόν που τα εισπράττει.

Δική της είναι η ανάγκη, όχι του αποδέκτη, ούτε του περίγυρου.
Επιβεβαίωση, συναίνεση, διαφωνία ή αντίρρηση, δεν υπάρχουν.

Συναισθήματα καταγράφει, που δεν χωράνε μέσα της πια. Καταλαμβάνουν το χώρο της και έχουν ανάγκη μεγαλύτερου.
Στριμώχνονται, ζορίζονται και βγαίνουν.
Νερό που ξαφνικά ανακαλύπτει μια μικρή έξοδο και βρίσκει τρόπο να βγει.
Δεν το σταματάς. Δεν τολμάς να το σταματήσεις.
Μόνο το βλέπεις που έρχεται και κάνεις διακριτικά στην άκρη σκύβοντας ελαφρώς το κεφάλι, σαν να περνάει από μπροστά σου κάτι πιο σημαντικό από σένα. Πιο σημαντικό από οτιδήποτε.

Και αυτή η σημαντικότητα είναι ευδιάκριτη από παντού. Δέχεται το σεβασμό χωρίς να τον απαιτήσει. Χωρίς να τον ζητήσει καν.
Ακόμα και από αυτούς που ποτέ δεν έσκυψαν να πιουν τέτοιο νερό, δεν τους ξεδίψασε, ποτέ δεν τους συνόδεψε σ' ένα τους γεύμα.
Το περιγελάνε, ίσως και να το κατατάσσουν στις ροζ ιστορίες που δεν τους πάει να τις ζήσουν, αλλά το θεωρούν αμαρτία να το υποτιμήσουν.
Δεν ασχολούνται, μόνο μέσα τους υπάρχει μια ιδέα ζήλιας γι' αυτούς που βράχηκαν.

Έτσι και εκείνη.
Βρεγμένη μέχρι το κόκκαλο, με τα ρούχα κολλημένα πάνω της, ζεσταίνεται και κρυώνει ταυτόχρονα, αλλά μένει εκεί.
Μένει, βιώνει, προσπαθεί να ξεπεράσει, να αφήσει πίσω της κάτι, να γίνει καλύτερη από πριν.
Να μεγαλώσει, όχι σε χρόνια, όχι σε ύψος. Σε υπόσταση.

Συνεχίζει να γράφει, χωρίς να υπογράφει πουθενά.
Ο πραγματικός έρωτας δεν έχει ανάγκη υπογραφής. Είναι θαυμαστός γι' αυτό που είναι, και γι' αυτόν που τον έζησε.
Αυτός που τον έζησε είναι απλώς ευλογημένος, δεν χρειάζεται μεγαλύτερη αναγνώριση από αυτό.

Και όταν κάποια στιγμή αυτά τα γραμμένα διαβαστούν, αναγνωρίζονται μόνο από αυτούς τους λίγους, τους τυχερούς, αυτούς που η αγάπη τους έφτασε πιο ψηλά από το «εγώ» τους. Που έζησαν και αυτοί κάτι παρόμοιο και βρίσκουν κομμάτια από τον εαυτό τους μέσα στις λέξεις.
Γνωστοί άγνωστοι μεταξύ τους, σαν να γνωρίστηκαν σε ένα άλλο σύμπαν, σαν να ζουν το παρόν τους, έχοντας κοινό το παρελθόν.

Να υπογράψει; Με τι; Ένα «εγώ», φτάνει.
Ένα «εσύ» φτάνει.
Ένα «εμείς»...αυτό κι αν φτάνει!

Δήμητρα Καφρομάνη

http://www.eyedoll.gr/