Η παιδική κολλητή που δεν αντέχεις πια.
Στην παιδική ηλικία σού έτρωγε τα γαριδάκια, «πρέπει να τα μοιραστούμε» έλεγε, και το δεχόσουν. Στην εφηβεία δανειζόταν το αγαπημένο σου τζιν, ξεχνούσε να στο επιστρέψει, κι εσύ έβγαινες με τη φόρμα. Στο Πανεπιστήμιο περάσατε σε διαφορετικές πόλεις και ησύχασες, αργότερα τελείωσαν τα φοιτητικά χρόνια και βρεθήκατε μαζί.
Σήμερα, περίπου ετών εικοσιπέντε και οι δύο. Εκείνη από τις κοπέλες που αν έβλεπες μεσημέρι στην Ομόνοια, θα χαρακτήριζες ροζ μπουζούκια με ταμπέλα και ακουστικά στα αυτιά – εσύ από την άλλη ροκ, μπάντα και καθόλου λεζάντα.
Παιδικές φίλες και κολλητές μέχρι σήμερα. Κι αν σας ενώνουν τόσα, είναι άλλα τόσα που σας χωρίζουν. Άλλωστε εδώ και καιρό καμιά σας δε φοράει fly μπουφάν, ούτε καπνίζει κρυφά στα παγκάκια, ούτε χορεύει μπλουζ σε πάρτι με σβηστά φώτα, και κυρίως καμιά σας δεν τρώει γαριδάκια.
Άλλαξες κι εσύ, άλλαξε κι εκείνη. Ο χρόνος πέρασε διαφορετικά για την καθεμιά σας. Χωρίς να το επιλέξετε γίνατε διαφορετικές. Άνθρωποι που ενώ μεγαλώσατε μαζί, σήμερα δεν έχετε κανένα άλλο κοινό, πέρα από ευτυχισμένες αναμνήσεις.
Είναι κάποιες φιλίες που μπαίνουν σε κονσέρβες, διαρκούν για χρόνια, αλλά δεν είναι ποτέ φρέσκες. Κάποτε υπήρξαν και εκείνες νωπές, όμως ο χρόνος τις έβαλε σε κουτί, τις αλάτισε και τις άφησε να γίνουν μακράς διαρκείας.
Μπορεί να μην αντέχεις την παιδική σου φίλη, αλλά όσο δεν την αντέχεις, τόσο δεν μπορείς μακριά της. Πέρασαν τα χρόνια, γίνατε αντίθετες, ασυγχρόνιστες, διαφορετικές. Μπορεί η ζωή να επέλεξε να σας μεταμορφώσει, αλλά παράλληλα σας άφησε αλληλεξαρτώμενες. Δεν αντέχεις την παιδική σου κολλητή, κι αν γνωριζόσασταν σήμερα, ίσως δε θα έκανες παρέα μαζί της. Τώρα όμως δεν μπορείς να αντέξεις στιγμές γενικά. Ούτε εκείνες που είναι μακριά σου, αλλά ούτε εκείνες που είναι κοντά σου.
Όμως δε θα σκάσουμε επειδή το fly έφυγε από τη μόδα, ούτε που οι τοίχοι του σχολείου που ζωγραφίζατε βάφτηκαν με μπογιά, ούτε που εκείνη είναι κυριλέ τύπισσα με νύχι στη πένα που θα ήθελε να συναντήσεις στο Κολωνάκι, ενώ εσύ αναρχικό στοιχείο και προτιμάς να πίνεις τσίπουρο στα Εξάρχεια.
Είναι εκείνη, είσαι εσύ, και κάποτε είχατε βάλει δάχτυλο κρυφά στο ίδιο γλυκό που είχε φτιάξει η γιαγιά της. Αυτό δεν το αλλάζει ούτε ο διαφορετικός χαρακτήρας, ούτε οι αντίθετες απόψεις σας.
Δεν πειράζει που σε τρέχει για διακοπές στη Μύκονο ενώ εσύ θέλεις να αράξεις στην Αμοργό. Άλλωστε δεν μπορούμε όλοι οι άνθρωποι να επιθυμούμε τα ίδια.
Ούτε η δηθενιά που προσπαθεί να σου πουλήσει, όταν σου λέει ότι μόλις γύρισε από σέρφινγκ στο Κέιπ Τάουν και δυστυχώς θα ακυρώσει το ταξίδι της στο Μπαλί, γιατί δε βρήκε την κατάλληλη σουίτα, καταφέρνει να σας χωρίσει. Θυμάσαι το παγωτό που σου έφερε στα δεκαπέντε σου, όταν ήρθε και σε βρήκε έξω από το σπίτι να κλαις για έναν Θανάση και τα ξεχνάς όλα.
Δε σε ενοχλεί ούτε η μιζέρια της, όταν μπαίνει στο σπίτι σου και κοιτάει με συνειδητοποιημένη υπαρξιακή απελπισία το κενό, επειδή πριν λίγο ζυγίστηκε και έχει πάρει διακόσια ολόκληρα γραμμάρια. Της λες ότι θα ξεκινήσετε μαζί δίαιτα, κι ας θες να της σπάσεις το κεφάλι από τα νεύρα σου. ας όψεται η παλιά γειτονιά που παίξατε κυνηγητό μαζί.
Η ξεροκεφαλιά της χρόνο με το χρόνο αυξάνεται με γεωμετρική ακρίβεια, τα ξέρει όλα ή τουλάχιστον έτσι πιστεύει. Σχολιάζουν οι υπόλοιποι της παρέας όταν εκείνη δεν είναι παρούσα – δε μιλάς εσύ, γιατί έχουν δίκιο. Όμως με εκείνη την ξεροκεφαλιά της καταφέρατε εκείνο το καλοκαίρι στα δεκαεπτά σας, να ψήσετε τους γονείς σας να σας αφήσουν να πάτε διακοπές στο Αγκίστρι.
Όπως και να ‘γινε, είναι εκείνη που μεγάλωσες μαζί της κι αν σήμερα δεν την αντέχεις, οι δεσμοί των αναμνήσεων είναι σημαντικότεροι όλων.
Άλλωστε εκείνος που κάποτε σου έδωσε το μισό κρουασάν του, εκείνο με τη διπλή γέμιση μερέντα, δεν ξεπερνιέται με τίποτα και συγχωρείται για όλα.
Νόμος.
Συντάκτης: Πέννυ Πηττά