Βρες το «για πάντα» σου και βάλε μέσα του τα πιο εκλεκτά πρόσωπα.
Όλα δανεικά.
Κι αν νομίζεις ότι κάτι σου ανήκει γελιέσαι.
Τίποτα δεν ανήκει σε κανέναν. Αγάπες δανεικές. Έρωτες του «για όσο».
Γι όσο τι; Για όσο βαρεθεί, για όσο πάει. Μέχρι να βρεθεί κάτι καλύτερο, κάτι εντυπωσιακότερο. Να βρεθεί κάτι που να γυαλίζει πιο πολύ κι ας είναι σκάρτο από μέσα.
Τα «για πάντα» δεν υπάρχουν, ίσως να πέθαναν μαζί με την ελπίδα των ανθρώπων που αγάπησαν κι ακόμη θα αγαπάνε έτσι, για πάντα.
Μην αυταπατάσαι. Ουδείς αναντικατάστατος.
Όλα κάποτε θα τελειώσουν. Καλά ή άσχημα τελειώνουν. Απλώς τα καλά τελειώνουν γρηγορότερα. Μια αστραπή που πλημμυρίζει με φως και μετά ξανά βαθύ σκοτάδι. Περνούν τα όμορφα, όπως φεύγουν κι έρχονται οι περαστικοί άνθρωποι από τη ζωή μας. Αφήνουν πίσω τους μόνο την ουσία του ερχομού τους. Αυτό το απόσταγμα του “για όσο” τους.
Κάντο τραγούδι, κάντο λέξεις, κάντο τέχνη. Μόνο έτσι θα ρίξεις φως τριγύρω σου και θα ξεχωρίσεις τους προσωρινούς, όσο καλά κι αν κρύβονται πίσω από τις μάσκες τους.
Ξύπνα, είναι σκληροί οι άνθρωποι. Πάντα κάτι θέλουν να πάρουν πίσω κι ό, τι δίνουν έχει αντίκρισμα.
Βγες από τη γυάλα του ρομαντισμού σου και δες καθαρά τα πρόσωπα εκείνων που πέρασαν, άγγιξαν αλλά στάθηκαν μικροί και λίγοι για να καταφέρουν να μείνουν. Κοίτα τους καλά, δε θα βρεις τίποτα που να θυμίζει την αγάπη που τους είχες. Αυτοί θα σε αντικαταστήσουν σύντομα, με ένα «αντίγραφό» της σχέσης στην πιο φτηνιάρικη κι εξευτελιστική εκδοχή της. Ενώ εσύ ακόμα θα χάσκεις απορημένα για το πότε συνέβη.
Μια στάση ήσουν, ένα πέρασμα μέχρι να πάνε στην επόμενη, στο παρακάτω τους. Για όσο πάει και βλέπουμε.
Όσο δύσκολο κι αν φαντάζει, βρες ξανά το “για πάντα” σου, μείνε εκεί και βάλε μέσα του πολύ προσεκτικά τα πιο εκλεκτά πρόσωπα.
Σίγουρα στο μέτρημα θα βγούνε λιγοστοί.
Θα είναι όμως εκείνοι οι γνήσιοι άνθρωποι , που δεν εγκατέλειψαν ποτέ την αγάπη που νιώσατε κάποτε ο ένας για τον άλλον.