Η κολλητή που έχω μακριά.
Τι φοβία είναι πάλι αυτή καθώς μεγαλώνουμε και αλλάζει ο μπροστινός αριθμός στα κεράκια της τούρτας γενεθλίων;
Το πρόβλημα δεν είναι όταν από τα 19 πας στα 20 αλλά όταν από τα 29 πας στα -άντα και αρκετά αργότερα στα -ήντα.
Πλησιάζοντας λοιπόν τα πρώτα -άντα (μικρή είμαι ακόμα, να ‘ναι καλά και τα γονίδια μας) αναπολώ φιλίες, ποιοι ήταν κοντά μου όταν τις χρειαζόμουν. Συγκεκριμένα αναπολώ όλες τις κολλητές που είχα, από τα μαθητικά χρόνια έως τώρα.
Άλλες ήταν οι φιλίες των μαθητικών χρόνων, όπου ήσουν μαζί με την κολλητή σου κάθε μέρα, από το πρωί στο σχολείο, το απόγευμα στο φροντιστήριο μέχρι το βράδυ μετά την βόλτα που γυρίζατε στα σπίτια σας. Στην ουσία μεγαλώνατε μαζί και μοιραζόσασταν τα ίδια πράγματα, κοινές εμπειρίες, τα μυστικά σας και μαθαίνατε η μια από την άλλη. Τότε, το μόνο που σας ένοιαζε ήταν πώς θα κάνετε κοπάνα από το μάθημα και αν οι γονείς σας θα επέτρεπαν να πάτε σε κανένα πάρτι Σάββατο βράδυ, να ανταμώσετε το φλερτ και να μείνετε έξω μέχρι αργά, σχετικό το αργά, συνήθως στις 23.00 ήταν το deadline της εξόδου. Αμάν αυτοί οι υπερπροστατευτικοί γονείς, ακόμη και η Σταχτοπούτα είχε διορία ως τα μεσάνυχτα.
Αφού θυμήθηκα την κολλητή που είχα από την έκτη δημοτικού μέχρι την τρίτη λυκείου, που ήταν πάντα δίπλα μου και ήμασταν δεμένες εκείνα τα αθώα χρόνια της ανεμελιάς, με έπιασε το παράπονο. Όχι για την κοπέλα που κάποτε ήμασταν αυτοκόλλητες, αυτή τη θυμάμαι πάντα με αγάπη και χαίρομαι πραγματικά όταν την συναντώ τυχαία και λέμε τα νέα μας. Να τονίσω πως δεν μαλώσαμε και έτσι ξαφνικά μια μέρα σταματήσαμε να κάνουμε παρέα. Οι άνθρωποι αλλάζουν μεγαλώνοντας, αλλάζουν παρέες και συνήθειες. Βέβαια είναι πολύ όμορφο να έχεις μια κολλητή φίλη από το σχολείο και να κάνετε παρέα ακόμη όπως τότε αλλά αυτό συμβαίνει σπάνια.
Επίσης θεωρώ πως τους φίλους που θα έχεις για μια ζωή τους συναντάς μετά τα 18 σου έτη όπου έχει διαμορφωθεί ο χαρακτήρας σου και πάνω κάτω ξέρεις τι σου γίνεται. Γίνεσαι λίγο πιο επιλεκτικός, μπορεί να βγαίνεις και να κάνεις παρέα με κάθε καρυδιάς καρύδια αλλά πάντα μια θα είναι η κολλητή σου, μόνο στη σειρά sex &the city ήταν τέσσερις και πρόκοψαν και αυτές.
Εγώ λόγου χάρη έχω μια κολλητή φίλη, την οποία την γνώρισα στη σχολή και τη νιώθω σαν αδελφή μου. Δεν έχουμε ίδιους ρυθμούς ζωής, δεν έχουμε ίδιο γούστο στους άνδρες (πάλι καλά), δεν είμαστε οι φιλενάδες που για να βγουν για ποτό-καφέ θα έχουν παρόμοια (μην πω ίδια) στιλιστική εμφάνιση αλλά έχουμε την ίδια γλώσσα επικοινωνίας. Είμαστε τα αντίθετα που έλκονται γι’ αυτό και κολλήσαμε. Δε χρειάζεται να την στολίσω με κολακευτικές φράσεις. Άλλωστε εδώ κολλάει το «δείξε μου τον φίλο σου να σου πω ποιος είσαι», ας μην περιαυτολογήσω.
Το μοναδικό μας μειονέκτημα είναι ότι μένουμε σε διαφορετικές πόλεις και εδώ έρχεται να πάρει θέση το παράπονό μου. Δυστυχώς δεν είναι ποτέ κοντά όταν την χρειάζομαι. Κακά τα ψέματα αλλά, αλλιώς είναι να μιλάς στο τηλέφωνο και αλλιώς να έχεις τον άλλο απέναντί σου. Κάποτε, σχεδόν όλα τα Σαββατοκύριακα τα περνούσαμε μαζί ή παίρναμε το τρένο έστω και αυθημερόν και συναντιόμασταν για να τα πούμε. Αλλά όσο μεγαλώνουμε, μεγαλώνουν και οι υποχρεώσεις μας. Τώρα μας έμειναν κάποιες αργίες, τα Χριστούγεννα, το Πάσχα και λίγες μέρες το καλοκαίρι μα δεν μας φτάνουν. Κατανοώ πως είναι ανέφικτο να βρισκόμαστε όπως παλιά, αλλά έτσι όπως έχουν τα πράγματα μου είναι δύσκολο να της περιγράφω την καθημερινότητα μου από το τηλέφωνο ή μέσω γραπτών μηνυμάτων και να μην μπορούμε να πιούμε έναν καφέ μαζί, στην κυριολεξία.
Κι έτσι, μόλις συνειδητοποίησα πως έχω σχέση εξ αποστάσεως με την κολλητή μου.
Αυτό με κάνει να καταλήγω στο εξής συμπέρασμα:
Άραγε τις φράσεις που έχουμε πει στο παρελθόν τύπου «θα είμαι δίπλα σου όταν χρειαστεί» τις έχουμε τηρήσει ή τις ξεχνάμε με το πέρασμα των χρόνων;
Όπως και να ‘χει, είναι λογικό αυτό το παράπονο αυτό που νιώθω γιατί μου λείπει πολύ αλλά δε γίνομαι αχάριστη και εκτιμώ που υπάρχει στη ζωή μου έστω και αν μας χωρίζουν μερικές εκατοντάδες χιλιόμετρα.
Συντάκτης: Αγγελική Κατσουλίδη
pillowfights