Μια πληγωμένη καρδιά ζητάει μοναχά αγάπη γύρω της.
Μια πληγωμένη καρδιά ζητάει μοναχά αγάπη γύρω της. Δε διεκδικεί τίποτα παραπάνω. Δε ψάχνει για πλούτη και μεγαλεία. Μια πληγωμένη καρδιά χτυπάει δυνατά και φωνάζει τις νύχτες από θλίψη.
Στο κάθε άκουσμά της σιγοψιθυρίζει τις στενοχώριες , τους καημούς και τις λύπες της.
Γράφει η ψυχολόγος Άρτεμις Βαμβουνάκη.
Ραγίζει, κλαίει και επιθυμεί κάποτε να λυτρωθεί. Να αγαπήσει και να αγαπηθεί παράφορα.
Επιζητάει την ουσιαστική και αληθινή αγάπη. Εκείνη που θα σκορπίσει το σύμπαν και δε θα μετριέται πια. Εκείνη την μοναδική και αμοιβαία αγάπη που θα πλημμυρίσει με τη δύναμή της τον κόσμο όλο. Δε θα χωράει μέσα στα στήθη κι ούτε που θα την ορίζει πια.
Αναζητάει μια άλλη γενναία καρδιά να σταθεί κοντά της, να της μιλήσει γλυκά, να την αγγίξει απαλά και να την παρηγορήσει. Να μεταμορφωθεί σε ασπίδα και να την προστατεύει από κάθε κακό. Να της επουλώσει τις πληγές, τα τραύματα και τις ανασφάλειες του παρελθόντος που την πότισαν και την γέμισαν χαρακιές και αμφιβολίες. Αιμορραγεί μα πάνω από όλα τρέμει από φόβο. Δεν αντέχει να πληγωθεί ξανά, δε βαστά άλλο πόνο η καρδιά.
Μα δε σταματά να ονειρεύεται, να φαντάζεται τη στιγμή που θα γίνει κατακόκκινη σαν τη φωτιά καθώς θα σιγοκαίει από αγάπη και έρωτα. Θα λάμπει ξανά από χαρά, θα πετάει ψηλά και θα τραγουδάει τα τραγούδια του έρωτα της. Μα πάνω από όλα, θα αγαπάει δυνατά και θα αγαπιέται πραγματικά.